Του Λύσανδρου Γεωργιάδη
Τα παρακάτω είναι από το υπέροχο βιβλίο «Κόμμα αλλάζουμε, ομάδα ποτέ» ή « Όταν ο Μίκης Θεοδωράκης συνάντησε το ποδόσφαιρο» του δημοσιογράφου, Γιάννη Γεωργάκη, όπου ο συγγραφέας υπερασπίζεται το ποδόσφαιρο ως άθλημα, υμνεί την ιεροτελεστία του γηπέδου, αναλύει τη μόνιμη ή πρόσκαιρη ψυχολογία αυτών που μετέχουν στη μυσταγωγία της κερκίδας, συγχρόνως όμως εξετάζει και την κοινωνική διάσταση του ποδοσφαίρου και το ρόλο που έπαιξε και παίζει στη δημιουργία ιστορικών γεγονότων και στη διαμόρφωση κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών συνθηκών, πολλές φορές ερήμην του και ως υποκείμενο εκμετάλλευσης από επιτήδειους ή και ολόκληρα «συστήματα εξουσίας»:
«Το ποδόσφαιρο είναι η τελευταία ιερή παράσταση των καιρών μας. Ενώ άλλες παραστάσεις βρίσκονται σε παρακμή, το ποδόσφαιρο είναι η μοναδική που μας έχει απομείνει».
«Η πυραμίδα της εξουσίας αναγεννιέται σαν τον Φοίνικα, μέσα από την τέφρα της. Ο Λαός, στη βάση της, δεν έχει δική του σκέψη, θέληση, οράματα, αίσθημα, μνήμη. Είναι η αγέλη που εκτελεί πιστά, σαν ανδρείκελο, όσα διατάζει η κορυφή της πυραμίδας».
«Το ελληνικό ποδόσφαιρο μοιάζει με φάμπρικα παλαιάς τεχνολογίας, στα γρανάζια της οποίας δραχμοποιούνται συμφέροντα και αλέθονται νεανικές ψυχές. Όχι μονάχα το ποδόσφαιρο, αλλά και οι τέχνες, ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από εξουσίες που δεν σέβονται τον δημιουργό, τον άνθρωπο, τις αξίες. Μήπως, όμως, η ανάθεση της διαχείρισης της ζωής μας στους κάθε λογής δημαγωγούς, τυχοδιώκτες και διεφθαρμένους, είναι έργο και ευθύνη αποκλειστικά δική μας;».
«Στην Ελλάδα παίζεται ακροδεξιό ποδόσφαιρο, με ελάχιστη φαντασία και ατελείωτες συγκρούσεις, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων».