Του Τριαντάφυλλου Πετκανόπουλου
Αν πόνταρες από 10€ στην ισοπαλία, σε κάθε αγώνα του Mundial στον οποίο το φαβορί είχε απόδοση κάτω από 1,40, θα είχες ποντάρει 290€ και θα είχες κερδίσει 480€. Κέρδος 200€.
Τι δείχνει αυτό; Ότι στο ποδόσφαιρο οι διαφορές ανάμεσα στις ομάδες του 1ου επιπέδου με τα χαμηλότερα έχουν μειωθεί.
Και γιατί συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει λόγω της τεχνολογίας η οποία έχει εισέλθει στο ποδόσφαιρο, πρόσφατα και της ΑΙ, σε όλα τα επίπεδα, που είναι διαθέσιμες προς όλους. Προπονητές, σκάουτερς, διοικητικά στελέχη ομάδων.
Και όχι μόνο. Προπονητικές μέθοδοι και εξοπλισμός, ιατρική βοήθεια, ειδική διατροφή, πληροφορίες για τους αντιπάλους, κομπιουτεράδες, ψυχολόγοι, διαιτολόγοι, ακόμη και νευροεπιστήμονες. Παράλληλα στο management των συλλόγων προσελκύονται στελέχη της αγοράς, με παρελθόν σε μεγάλες εταιρίες, στους δε προπονητές ολοένα και περισσότερο βλέπουμε εξαιρετικούς νεαρούς προπονητές, πολύ μορφωμένους οι οποίοι ήταν άσημοι, η δεν υπήρξαν καν ποδοσφαιριστές. Οι οποίοι, όντας 40άρηδες, έχουν προλάβει να έχουν εμπειρία 15 χρόνων.
Γενικώς ο χώρος της τεχνικής και της διοίκησης του ποδοσφαίρου έχει ξεφύγει από τον πλήρη έλεγχο των παλαιών ποδοσφαιριστών. Πριν από λίγα χρόνια όλοι οι προπονητές και όλα τα τεχνικά και διοικητικά στελέχη των ομάδων ήταν πρώην ποδοσφαιριστές. Φυσικά οι πιο ικανοί εξ΄ αυτών. Οι οποίοι όμως, μολονότι η πείρα τους είναι αναμφίβολα σημαντική και χρήσιμη, δεν έχουν κάποια πανεπιστημιακή μόρφωση, λόγω της καριέρας τους, τη στιγμή που τα πράγματα έχουν ξεφύγει προς την επιστήμη και την υψηλή τεχνολογία. Οι οποίες πριν ήταν δυσεύρετες, ακριβές και προνόμιο μόνο των μεγάλων ομάδων. Ήταν υπεύθυνες για το χάσμα ανάμεσα στις μεγάλες και τις υπόλοιπες ομάδες. Τώρα έγιναν προνόμιο όλων.
Οι διαφορές των ποδοσφαιριστών μέσα στο γήπεδο είναι μικρές, δεν αντικατοπτρίζουν την αγοραία αξία τους. Κατ’ αρχήν όλοι είναι τεχνικά άρτιοι και έχουν περάσει από ακαδημίες όπου έμαθαν σωστά το ποδόσφαιρο. Οι ποδοσφαιριστές που βλέπουμε στα γήπεδα αποτελούν μόλις ένα 5% των παιδιών των ακαδημιών. Άρα και οι λιγότερο προβεβλημένοι είναι εκλεκτοί ως προς τα προσόντα και το ταλέντο τους. Η διαφορά στο χορτάρι ενός ποδοσφαιριστή με αξία 5 εκατ. € για παράδειγμα, δεν είναι 5πλάσια από έναν ποδοσφαιριστή του 1 εκατ €. Άντε να είναι μεγαλύτερη κατά 10%. Τις τιμές τις ανεβάζουν οι μεγάλες ομάδες, όπως και σε όλα τα σπάνια προϊόντα αλλά δεν ανταποκρίνονται σε πραγματική αξία. Η απόλαυση που δίνει στο στόμα τα μαύρο χαβιάρι, για παράδειγμα, δεν έχει καμιά σχέση με την τιμή του. Όσο νόστιμο και να είναι έχει αρνητικό Value for Money. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ποδοσφαιριστές. Στο γήπεδο λοιπόν, η ομάδα με παίκτες του 1 εκατ. €, σήμερα που έχουν όλοι στη διάθεσή τους όλα τα μέσα, κοντράρει στα ίσια εκείνη με παίκτες των 5 εκατ. € και μπορεί κάλλιστα να την νικήσει. Για έναν ακόμη λόγο. Για να παρέχεις όλη την τεχνολογία, όλα τα μέσα και όλο το management σε μια ομάδα παικτών του 1 εκατ.€ σου κοστίζει όσο άλλος ένας παίκτης. Αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο που γεφυρώνει τη διαφορά από την ομάδα των παικτών των 5 εκατ.€ Παλιά δεν ίσχυε.
Βλέπουμε λοιπόν μια επανάσταση στο ποδόσφαιρο, εδώ και μερικά χρόνια.
Η οποία εκφράζεται: 1) Με μεγάλες νίκες μικρών ομάδων απέναντι σε μεγάλες, 2) Με το ξεπέταγμα προς την κορυφή κάποιων άγνωστων μέχρι τώρα ομάδων (Μπόντο Γκλιμτ, Ουνιόν Σεν Σιλουάζ, Μπόρνμουθ, Μπράιτον, Μιντιλαντ, φέτος και η Πάφος), 3) Με πρωταθλήτριες φέτος σε πολλές χώρες, ομάδες οι οποίες το πέτυχαν για πρώτη φορά στην ιστορία τους. Το είδαμε και στο Mundi;al
Είναι μια επανάσταση στην οποία και μάλιστα βραχυπρόθεσμα, ή προσαρμοζόμαστε ή χανόμαστε.
Τι γίνεται μέχρι τώρα στην Ελλάδα; Το άλλο με τον Τοττό το ξέρετε; *
* Αναφέρομαι περισσότερο στις μικρότερες ομάδες από τις οποίες δεν είδαμε κάποιο τέτοιο ξεπέταγμα, έναν ταλαντούχο νέο προπονητή, προπονητές επιστήμονες, απόφοιτους των ΤΕΦΑΑ (όπως είναι όλοι ανεξαιρέτως οι Πορτογάλοι), κάτι, κάτι, τέλος πάντων. Αντ΄ αυτών βλέπουμε μια μίζερη διαχείριση της χρονιάς, ανακύκλωση των ίδιων προπονητών από τις ομάδες, φύγε εσύ έλα εσύ. Όλοι οι Πορτογάλοι προπονητές έκαναν την καριέρα τους παρουσιάζοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο σε μικρές ομάδες και μετά σε κάποια από τις μεγαλύτερες και μετά στο εξωτερικό. Μουρίνιο, Σάντος, Αμπελ Φερέιρα, όλοι. Πού είναι ένας δικός μας; Δεν είδαμε ούτε από μια ομάδα ένα ποδόσφαιρο που να έχει κάτι να πεί. Αντ’ αυτών ένα ποδόσφαιρο διαχειριστικό που παραπέμπει σε λογιστήριο. «Να βγάλουμε τη χρονιά, να σωθούμε, όλο και κάποιος χειρότερος θα βρεθεί να πέσει». Δεν είδαμε μια Πάφο, μολονότι το μπάτζετ αυτής της ομάδας είναι ίδιο με τις περισσότερες, πλην BIG4, ομάδες της Super League. Και όμως, είναι ποδόσφαιρο διάολε! Κάτι πρέπει να δείξεις κάτι πρέπει να πείς. Το να περιφέρεις χρόνια το ποδοσφαιρικό σου σαρκίο στην πρώτη κατηγορία και να σε βλέπουν χίλιοι άνθρωποι δεν λέει τίποτα σήμερα.
Όχι βέβαια πως οι BIG4 κάνουν κάτι σπουδαίο. Ούτε αυτές δείχνουν να προσαρμόζονται στις εξελίξεις. Περί αυτών όμως χρειάζεται ειδική ανάλυση