ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ-ΠΑΟΚ ΣΤΗ "ΔΙΚΗ"
Ο Πατέρας Χρήστος ,πιο γνωστός ως παπά-ΠΑΟΚ, συγκίνησε με τα λόγια του στη «Δίκη στον ΣΚΑΪ», όπου φιλοξενήθηκε μιλώντας για τις στιγμές που βίωσε μετά το τραγικό δυστύχημα στη Ρουμανία.
Σε μία συγκλονιστική κατάθεση ψυχής ανέφερε: «Θα ήταν τραγικό να χρειαζόμασταν τον θάνατο για να ενωθούμε. Βρέθηκα στην Αλεξάνδρεια, τον τόπο απ’ όπου κατάγονταν τα τρία παιδιά. Εκεί να δεις ενότητα, ερχόταν παιδιά και μου έλεγαν εγώ Πάτερ είμαι Ολυμπιακός, ΑΕΚ, Άρης, αλλά είμαι εδώ για να απαλύνω τον πόνο τους. Αυτό είναι ένα μήνυμα, τα κοινά δάκρυα και ο πόνος, μακάρι να το κρατήσουμε και στις χαρές και στις νίκες. Αλλά αυτές τις στιγμές χρειαζόμαστε την προσευχή.
Ξέρεις τι μας πόνεσε περισσότερο; Ότι την προηγούμενη ημέρα έφυγαν μανάδες και την άλλη παιδιά και είπαμε τι ατυχία αυτή την χρονιά. Εμείς, σαν Εκκλησία, οφείλουμε να δώσουμε μία ελπίδα, της Αναστάσεως. Εγώ, έλεγα στα παιδιά εκεί πάνω θα φύγουμε όλοι, μακάρι πρώτος να είναι ο Παπά ΠΑΟΚ και εκεί θα φτιάξουμε πάλι έναν σύνδεσμο και θα είμαστε μία αγκαλιά. Έτσι να το βλέπουμε.
Ο θάνατος μας ένωσε στην ανάγκη, ας ενωθούμε και στις επιτυχίες και στις γειτονιές. Υπήρχε και η επέτειος του Άλκη Καμπανού. Εγώ είμαι στη διάθεση όλων να αναλάβω τις ευθύνες, να ανοίξω μία μεγάλη αγκαλιά και να πάμε όλοι μαζί για ένα φιλικό μεταξύ ΠΑΟΚ και Άρη. Δεν με νοιάζει τι θα πουν οι φανατικοί, εγώ θέλω να σκορπίσω αγάπη. Ας είμαι Παπά ΠΑΟΚ, τους αγαπάω όλους.
Δεν υπάρχει χειρότερος πόνος από την μάνα που κηδεύει το παιδί της. Να ευχόμαστε όλοι να φύγουμε με τη σειρά μας. Δεν ξέρεις τι σου γίνεται, δεν ξέρεις τι να κάνεις, μιλάμε για παιδιά 20 και κάτι ετών. Μίλησα και με τον Μάριο, το παιδάκι που σώθηκε. Ο Μάριος βρέθηκε σε τρία ατυχήματα μέχρι τώρα και δεν γρατζουνίστηκε σε κανένα. Μου το διηγήθηκε ο πυροσβέστης που τον έβγαλε έξω από το προηγούμενο ατύχημα. Αυτό που ξέρω είναι ότι έχει καλή σχέση με τον ουρανό και την προσευχή του.
Από εκείνη την ημέρα, του δυστυχήματος, είναι εκατοντάδες παιδιά που έρχονται στην αυλή μου, στην εκκλησία, να αγκαλιαστούμε, να κλάψουμε μαζί και να πούμε δύο λόγια. Εγώ αυτά τα παιδιά, αυτούς τους αλήτες, τους βλέπω καθημερινά. Πρωί, μεσημέρι, βράδυ είμαστε μαζί. Δεν μπορείς να φανταστείς τι εξομολογήσεις βγάζουν, πόσο απελπισία, πόνο και αγάπη, γιατί μερικά από αυτά είναι «πεταμένα». 60-70 παιδιά μαζί στο κέντρο της αυλής να λένε τις αμαρτίες τους χωρίς να ακούγεται αναπνοή.
Κάποια στιγμή με είχε καλέσει ο Ιβάν Σαββίδης να δω τον αγώνα με την Ντόρτμουντ, φυσικά πήγα. Όταν τελείωσε το παιχνίδι, με είδαν από έξω και ξέρετε τι μου είπαν; Μην πας στα επίσημα Πάτερ, μπορεί να σε χαλάσουν, εσύ είσαι δικός μας».